Jako terapeutka, która przygotowuje się do pracy z parami i rodzinami, mam po przeczytaniu „ Rodzinnej karuzeli” jeszcze większy szacunek do powolności w pracy terapeutycznej.

„Jak przetrwać w zawodzie psychoterapeuty” to przewodnik po wyzwaniach, obciążeniach, szansach i praktyce przetrwania z przyjemnością w roli terapeuty.

Gdy zachwycałam się Lisem, powiedziałam jego twórczyni, że pewnie wielu dorosłych kupuje u niej maskotki na prezent, co ona skwitowała „ raczej dla siebie” i obie zaczęłyśmy się śmiać z czułością i zrozumieniem.

„Ciekawię się sobą emocjonalnym/ emocjonalną”- mówią ludzie w gabinecie, a ja wtedy mam radość, że możemy to eksplorować, zatrzymywać się w różnych momentach, pogłębiać je i iść od emocji dalej w stronę potrzeb i tego czego Chcesz i Nie Chcesz.

Wierzę w mądrość drzew, chłonność ziemi i ruch powietrza, które są w Lesie.

Ufam pięknej złożoności natury, która umiejętnie udziela mi prostych odpowiedzi.

„Córkę Powietrza” Doroty Gąsiorowskiej, przeczytałam z radością i wzruszeniem, bo dla mnie to jest książka o kobietach połączonych z mocą natury .

Wstałam dziś z postanowieniem, że to jest ten dzień, gdy dowiem się jak kończy się „ Księgarnia w Paryżu”, a byłam w połowie książki.
Naprawdę miałam już ją rzucić w cholerę, ale trzymało mnie pragnienie by dowiedzieć się, czy Sylvia doceni wreszcie siebie chociaż w połowie tak mocno jak daży ją uznaniem Adrienne, no i czy odważy się postawić wobec roszczeniowego Jamesa Joyce’a, którego postać doprowadzała mnie w tej książce do szału.
Przeczytałam i swoje wiem????, a was zapraszam do mojego wpisu, który być może zachęci was do odwiedzenia „ Księgarni w Paryżu”.

Tym, którzy nie mogli być i którzy już zakończyli swoje procesy terapeutyczne ze mną, ale są nadal w moim sercu, pragnę teraz życzyć byście znaleźli w tym czasie świąt dużo spokoju i spontanicznej radości, a na Nowy Rok życzę Wam czułości i łagodność dla siebie, bo wiem jak wymagający potraficie być wobec siebie.

Niech ciekawość, lekkość i swoboda towarzyszą nam wszystkim dalej w poszerzaniu świadomości .

Myślę, że „ Rok zająca” spodoba się każdemu, kto czasem chciałby uciec do głuszy ze swojego przytłaczającego życia wypełnionego rozczarowującymi go ludźmi i przez dłuższą chwilę podporządkować się rytmowi natury i poczuć jej siłę na własnej skórze, a może też nawiązać więź ze stworzeniem, które pozostanie wierne mimo swej dzikiej natury.

Jako kobieta z dziko bijącym sercem i dostępem do żywego pożądania, wierzę w ten rodzaj sprawdzania w relacji z ciekawością z głowy, serca jak i genitaliów, tego co jest w relacji i co czujemy do siebie nawzajem.

Jestem pewna, że nie ma jednego sposobu przeżywania żałoby, uważam też, że nie ma jednego schematu zachowywania od zapomnienia.