Miesiąc: styczeń 2018

Chłopcy bite dwie godziny latali po kałużach, wspinali się ściankach i wieszali na linach oraz zjeżdżali na tyrolce lądując przy tym w błocie.
Widziałam ich czystą radość.
W ich działaniu była swoboda i entuzjazm, to mi wystarczyło by im w tym działaniu nie przeszkadzać.

Dzisiejsza wioska była wyjątkowo odważna, wiele kobiet zdecydowało się opuścić swoje strefy komfortu i wyjść do innych, opowiadając o tym co czują i czego potrzebują w konfliktowych sytuacjach z ich dziećmi.

Przypomniałam sobie mój etap bycia nastolatką i obawy jakie się wtedy we mnie pojawiły.
Bardzo chciałam wtedy wiedzieć, że przynależę do innych ludzi.

Karę się daje, konsekwencje się obserwuje.

Lęk i poczucie bezradności postrzegam jako elementy rodzicielstwa, które dużo wnoszą.

Dla mnie kluczem do uczenia dziecka uważności jest bycie z nim w relacji, w której jest czas i miejsce na doświadczenia, obserwacje i pytania: co się ze mną dzieje/ działo? Co się z tobą dzieje/działo?

Przez wiele lat wydawało mi się, że moją siłę stanowi to, że potrafię wiele zrobić, nikogo nie prosząc o pomoc.

Drodzy ojcowie zapraszam tym tekstem Was do działania, przebywania, dawania i brania, do bycia sobą i bycia częścią całości jaką jest rodzina, do budowania więzi, która daje siłę.

Perspektywa części, daje możliwość pracy z takim aspektem “Ja”, który jest odrzucany , nie jest brany pod uwagę, a który też istnieje i gdy zostanie przyjęty, może również dawać wzmocnienie.

“Nic tak dobrze jak bycie rodzicem nie uświadamia ci twoich wad i niedoskonałości. Nikt tak dobrze jak twoje dziecko nie sprawdzi twoich zdolności nawiązywania więzi i nie pokaże, że twoje czyny odbiegają od twoich nauk. Mając przed sobą tak wiele luster, mamy zarazem wielką sposobność nauczenia się wielu nowych rzeczy i rozwoju osobistego. Wszystko jednak… Więcej »