Temat uważności stał się w ostatnim czasie bardzo popularny.
Podoba mi się ujęcie Daniela.J. Siegela i Mary Hartzell, w którym pokazują: ciekawość, otwartość, akceptację i życzliwość jako komponenty bazowe uważności.
“Uważność (mindfulness) to proces, który został szczegółowo zbadany na początku tego stulecia. Jest to również praktyka znana od tysięcy lat w wielu kulturach wschodnich i zachodnich. Pierwotnie termin ten oznaczał ogólną tendencję do życzliwego i intencjonalnego zachowania. Okazuje się, że uważność wspiera także samoświadomość, na którą my kładziemy tak duży nacisk.
Zarówno uważność jak i samoświadomość bazują na ciekawości, otwartości, akceptacji i życzliwości.
Co mogą zrobić rodzice, aby rozwijać wymienione cechy u swoich dzieci?
Rozmaite badania wykazały, że mogą aktywnie wspierać kształtowanie się współczucia, życzliwości, oraz zdolności rozumienia własnego i cudzego życia wewnętrznego za pomocą zabawy, opowiadania historii, a także rozmów z dzieckiem o emocjach i ich wpływie na nasze zachowanie.“ D.J.Siegel, M. Hartzell ” Świadome rodzicielstwo”
Wszędzie w tym, o czym piszą autorzy jest kontakt z dzieckiem.
Dla mnie kluczem do uczenia dziecka uważności jest bycie z nim w relacji, w której jest czas i miejsce na doświadczenia, obserwacje i pytania: co się ze mna dzieje/ działo? Co się z tobą dzieje/działo?
Jednak czy my dorośli mamy kontakt ze swoimi emocjami ?
Czy potrafimy odczytywać sygnały płynące z naszych ciał?
Czy możemy nauczyć nasze dzieci większej świadomości tego co czują i co się z nimi dzieje, gdy sami nie dajemy sobie czasu na uważność wobec siebie?
