W lasach ludzkiego serca

Mogę powiedzieć, że po lekturze „ W lasach ludzkiego serca” Wydawnictwa Pauza, temat ludzkiej seksualności stał się dla mnie jeszcze bardziej złożony niż przed lekturą

Autorka Antje Rávik Strubel, zaprasza czytelnika do świata, w którym relacje powstają w zaskakujących warunkach.

Mam wrażenie, że powietrze, którym oddychają bohaterowie książki, przesycone jest brakiem czytelności, a energia spotkania napędzana jest niepewnością, a nawet lękiem wymieszany z żądzą.

To co odkrywałam podczas czytania tej powieści epizodycznej i stanowiło to mój osobisty obszar niewygody, to ruch do określania tego co wykraczające poza mój obszar doświadczenia i rozumienia.

Wiele z tego co opisane przez autorkę i przedstawione z poziomu krytyki binarności płciowej poszerzyło mój punkt widzenia związany z tradycyjnym wyobrażeniem o miłości.

Prawdą jest jednak to, że w dużej mierze męczyłam się czytając i nie potrafiłam też przestać czytać.

Byłam zaintrygowana złożonością relacji o jakich pisze autorka, ale również procesem identyfikacji płciowej i konfliktem tożsamościowym opisanym w kontekście osób transpłciowych.

Myślę, że fragment, który opisuje pragnienie jednej z bohaterek, doskonale opisuje moje przeżywanie tej książki:

„ Chciała wierzyć, że w tekście będzie jakaś odpowiedź, decydujący fragment, na które dotąd nie zwracała uwagi, a który okaże się kluczem.”

Klucza nie znalazłam.

Dzięki lekturze zobaczyłam jednak, że drzwi i zamków w obszarze ucieleśnionej seksualności jest znacznie więcej niż mi się wydawało.

W tym momencie świadomość tego jest ciekawie przytłaczająca.

Być może polecam