Co mi robi bycie z dziećmi 24h przez 2 -tyg w innym miejscu niż własne mieszkanie i w czasie, który teoretycznie przeznaczony jest na odpoczynek?
Dużo mi robi!
Źle znoszę ciągłe bycie razem.
Odkryłam to już jakiś czas temu, ale mam poczucie, że nadal nie potrafię się tym czego się o sobie dowiedziałam odpowiednio zaopiekować.
Bo wiecie, ja mam w głowie takie przekonanie, że urlop to czas dla rodziny, na bycie razem i robienie wielu rzeczy wspólnie.
Tylko, że mi to razem po 4 dniach już bokami wychodzi i rozglądam się nerwowo za jakimś schowkiem, w którym mogłabym się ukryć.
Trudno mi jest o tym mówić mężowi, który nastawiony jest na drużynowe atrakcje i w ciągu roku nie ma do tego wielu okazji.
Powodów, dla których nie udaje mi się zadbać o własny odpoczynek w trakcie urlopu jest kilka.
Moje zmęczenie współprzebywaniem z dziećmi związane jest m.in. z moimi wygórowanymi oczekiwaniami wobec siebie jako mamy.
Muszę przyznać, że te oczekiwania są ze mną przez cały rok, ale w zwykłym czasie , gdy mam kilka godzin bez dzieci, które są w przedszkolu, a ja wtedy pracuję i staram się trochę odpoczywać, potrafię szybciej orientować się gdy wpadam w pułapkę perfekcjonizmu.
Pojawia mi się czasem taka myśl:
odbierz ich wcześniej z przedszkola, skoro nie odbędzie się spotkanie, które planowałaś.
Łapie ją i sprawdzam, o co mi w tym chodzi.
Czy może moja chęć odebrania chłopców wcześniej związane jest z tym, że:
- zapunktuję u nauczycielek, pokazując jaką zaangażowaną mamą jestem?
- a może po ostatnim czasie gdy było więcej konfliktów, staram się odkupić w ten sposób swoje winy?
- najbardziej prawdopodobna wersja jest taka, że mam trudność z dawaniem sobie prawa do odpoczynku. Mój perfekcjonizm mówi mi, że nie można marnować czasu na nic nie robienie, tylko trzeba zrobić coś pożytecznego i to najlepiej dla kogoś.
Połową sukcesu, moim zdaniem, jest nazwanie tego co stoi za tym, że chcemy lub nie chcemy czegoś robić.
Kiedy dociera do mnie, że moje działanie powiązane jest z chęcią udowodnienia sobie i innym jak wyjątkowa jestem, jak bardzo zasługuję na to by mówić o mnie dobrze i brać mnie pod uwagę, bo robię to i tamto, a jak tego nie zrobię to okażę się kimś niegodnym, niewystarczająco dobrym, może leniwym i mało ambitnym… to wiem, że chodzi o perfekcjonizm.
Dostrzeżenie perfekcjonizmu jako źródła zachowania pomaga mi dokonać wyboru.
Mogę nadal przejmować się tym co pomyślą inni i zastanawiać się nad tym co powinnam, albo skupić się na tym czego w danej chwili potrzebuję i co ma dla mnie znaczenie.
Ma dla mnie znaczenie to czy zadbałam w ciągu dnia o chwilę relaksu, bycia w ciszy i w kontakcie z samą sobą, bo dzięki temu z większą cierpliwością, uważnością i zdrowym dystansem potrafię wejść w relację z bliskimi po ich powrocie do domu.
Nauczyłam się traktować nagłe zmiany planów związane z pracą, jako szansę na chwilę dla siebie , a nie na okazję do zadbania o innych.
Wracając do urlopu.
Gdy jestem z dziećmi bez przerwy, tracę dystans, zużywam szybko swoje zasoby, bo nadal mam silne wewnętrzne dążenie do stawiania potrzeb dzieci na pierwszym miejscu.
Gdy nie mam chwili przestoju, by zastanowić się:
- czemu reaguję na każde ich wołanie?
- po co tłumaczę najdrobniejszą decyzję ?
- dlaczego biegam jak kot z pęcherzem po sklepie by kupić ich ulubione płatki?
Tracę grunt pod nogami i zamiast przystanąć i dać sobie chwilę na zastanowienie, wpadam w otchłań matczynego perfekcjonizmu i nim się obejrzę denerwuje mnie większość rzeczy ,które robią moi bliscy i marzę o powrocie do domu.
Postęp w stosunku do zeszłego roku jest taki, że zorientowałam się w połowie urlopu zamiast na końcu, że jestem na równi pochyłej i wykorzystałam kilka empatycznych sposobów by powrócić do równowagi.
Opowiem o nich we wrześniu, gdy będę w Warszawie i Krakowie z warsztatem „Good enough Mums”.
Czekam na te spotkania niecierpliwie i zastanawiam się kiedy wrócić z tym tematem do Łodzi ?
hmmm
Tymczasem życzę Wam urlopów, na których odpoczniecie 🙂
