“Kiedy rodzic sięga po pomoc specjalisty albo po książkę, na ogół przeszedł, już przez fazę przekupstwa, gróźb, zmuszania, kar i pełnych irytacji krzyków. Ja to rozumiem. To boli, kiedy widzimy nasze ukochane dziecko w sytuacji, z której nie potrafi się wydostać. Irytuje nas, kiedy cała rodzina zamiera z powodu dziecięcego lęku.
Ale się nie poddawaj! Nie możesz zmienić genów dziecka ani własnych. Nie możesz wybrać temperamentu dziecka ani własnego. Nie możesz zmienić tego, jak wychowali cię twoi rodzice. Być może sam przyczyniłeś się już do lęku dziecka. Nic nie szkodzi! Teraz możesz mu pomóc. Od dziś możesz stać się dla niego źródłem spokoju, pewności siebie i umiejętności radzenia sobie z przeciwnościami. Możesz przyjąć styl wychowania dostosowany do temperatury i potrzeb dziecka.”
Lawrence J. Cohen “Nie strach się bać”
Wybrałam ten fragment, bo zawiera on dla mnie ważny przekaz.
Po pierwsze mówi o tym, że rodzice starają się pomagać swoim dzieciom, które są w lęku.
To jednak, że lęk dziecka potrafi wpłynąć na całą rodzinę, wywołuje u rodziców różne emocje, z którymi czasem trudno jest sobie poradzić.
Po drugie nie mamy wpływu na geny i temperament, ale możemy wybrać sposób reagowania na swój lęk i lęk dziecka.
W sobotę będę miała okazje poprowadzić warsztat: „Dziecko w lęku”.
Zaproszę wtedy uczestniczki do dzielenia się refleksjami jakie mają w odniesieniu do tych pytań:
- Co wywołuje u mnie lęk?
- Co sobie daję, gdy dostrzegam, że się boję?
- Jak reaguję, gdy moje dziecko zaczyna się bać?
Zobaczymy z jakimi lękami się zmagamy w naszym życiu i poszukamy wspierających strategii na radzenie sobie z lękiem.
Ja już teraz mogę powiedzieć, że mój największy lęk związany jest z obawą przed stratą bliskiej osoby.
Ciekawa jestem kto ma podobnie?
